Aangezien wachten lang duurt en ze in Gent aanraden om een bloedtest te doen op dag 14 of een thuistest op dag 16 na terugplaatsing, hebben we vandaag maar een thuistest gedaan. En helaas deze test gaf aan dat we weer niet zwanger zijn. Een enorme teleurstelling en domper zo vlak voor de feestdagen. Wat was er nu mooier geweest om zwanger het jaar uit te gaan. Maar het heeft weer niet zo mogen zijn. Het laatste duwtje lukt elke keer niet. De embryo's zijn mooi maar ze blijven niet plakken.

We gaan nu maar even rust houden. Genieten van de mooie dingen van het leven, onze komende vakantie en niet onbelangrijk, elkaar. Ook moeten alle hormonen uit m'n lichaam want daar ben ik helemaal klaar mee, zowel geestelijk als lichamelijk. 5 IVF behandelingen in 14 maanden is een aanslag op je gezondheid, het sloopt je en ik merk nu steeds meer dat ik gewoon doodop ben. Ik kan niet meer goed nadenken, m'n concentratie is slecht, kan niet lang met 1 ding bezig zijn en heb ook gewoon nergens zin in. Dat laatste probeer ik wel te doorbreken en doe toch vanalles anders kom ik straks echt niet meer van de bank af.

We hebben gelukkig nog 3 eskimootjes in de vriezer en in overleg met het UZ zullen we die ergens begin volgend jaar gaan ophalen. Dit zal gelukkig gedaan worden in mijn eigen cyclus waardoor ik dus geen hormonsters meer hoef te spuiten.

Voor nu dus even rust en wil ik alle bezoekers van dit weblog bedanken voor alle lieve berichtjes en steun tijdens deze laatste behandeling. Ook wil ik iedereen fijne kerstdagen wensen, geniet van elkaar en de kleine dingen van het leven, en een gezond en gelukkig 2011.

Vrijdagochtend ben ik hier in het lokale ziekenhuis geweest om bloed te laten prikken. De uitslag hiervan moet het lab dan dezelfde dag doorfaxen naar het UZ Gent; dit is de vorige keren altijd goed gegaan, ik gaf ze zelfs vrijdag een compliment. Maar dat had ik dus niet moeten doen. Ze hebben dus de fax niet verstuurd. Ik vrijdagmiddag contact gehad met het UZG, die hadden geen fax ontvangen. Daarna lab gebeld, uitslag was bekend maar moest nog geautoriseerd worden en zou daarna per fax verstuurd worden maar dat hebben ze dus niet gedaan. UZG heeft me nog om 17.00 u. gebeld dat de uitslag niet binnen was maar dat ze me vandaag zouden bellen als de uitslag alsnog na 17.00 u. binnen zou komen. Maar goed, vandaag dus niets gehoord. We zullen dus tot maandag moeten wachten voor de uitslag.

Vandaag zijn we 3 jaar getrouwd. Wat gaat het toch snel en wat zijn de herinneringen aan deze dag toch zo mooi. Ik denk er nog regelmatig aan terug. Het weer is vandaag wel beter dan het weer van 3 jaar terug. Dit is het weer wat ik eigenlijk had gehoopt te hebben op onze trouwdag. Maar ja, de natuur is niet te voorspellen, dat merken we natuurlijk ook met onze kinderwens. Je kunt er alles aan doen maar het laatste duwtje moet moeder natuur geven.

We vieren het dit jaar niet echt. Ik heb wel gebakjes gehaald maar we gaan niet weg of uiteten. De afgelopen tijd zijn we al zo veel op pad geweest, nu maar even pas op de plaats. Trouwens thuis zijn is ook niet erg.

En het mooiste cadeau kregen we vanmiddag per sms uit Gent. Alle 3 de overgebleven embryo's zijn goedgenoeg om ingevroren te worden. Dat betekend dat dit echt sterke jongens zijn want ze zijn in elk geval doorgedeeld tot dag 5. Dit is zulk mooi nieuws want ik had echt wel verwacht dat er nog eentje zou afvallen.

Hopelijk hebben we ze niet nodig maar het is altijd fijn om "iets" achter de hand te hebben.

We zijn sinds vanmorgen 11.20 de trotse "ouders" van Woezel en Pip. Twee prachtige 4-cellige embryo's categorie 4 met minimale fragmentatie van minder dan 5%. Kortom, prachtige embryo's die als het aan ons ligt gaan uitgroeien tot prachtige babies.

Ze gaan kijken of ze 3 embryootjes kunnen invriezen, 2 exemplaren waren niet goed genoeg, eentje was gestopt met delen en eentje was erg verbrokkeld.
Nu de 2 vreselijke wachtweken en dan 10 december bloedprikken.

Echt helemaal top. Van de 13 eicellen zijn er 7 bevrucht. Dit was ook een beetje waar ik op gehoopt had. Omdat maandag bij de meting door de gyn werd gezegd dat er 8 echt meededen voor de puntie hoopte ik op 7 bevruchten. Toen er gisteren 13 geoogst werden had ik al het vermoeden dat er toch wel wat kleintjes of onrijpe eitjes bijzaten en dat klopt dan ook.

Morgen om 11.10 u. de terugplaatsing en dan zullen we ook even overleggen hoeveel we er laten terugplaatsen. Eerst eens kijken wat de kwaliteit is. Zou wel mooi zijn als we deze keer nog embryo's in kunnen laten vriezen, dat is alleen de 1e keer gelukt, daarna was het maximale aantal embryo's 3, 4 en 3.

Vandaag de punctie gehad en het resultaat mag er zijn:

13 eitjes!!!!

Echt helemaal super.

We zijn echt enorm blij, dit hebben we nog nooit gehad. Gyn was ook helemaal blij voor ons en wij natuurlijk ook voor ons.

We waren pas laat weer thuis omdat we vandaag als laatste aan de beurt waren, pas rond 11.00 u. of zo. En de punctie duurde dus verrekte lang vanwege het aanprikken van 14 follikels. Heb zelfs extra pijnstilling gekregen omdat die maar 20 minuten werkt.

Wel terplaatse heel veel napijn gehad, op zich ook niet zo gek met al die follikels. Daarna ruim 2 uur in de auto terug en dat heeft me goed gedaan. Lekker op de achterbank gelegen met kussentje en dekentje en nu voel ik me een stuk prettiger. Nog wel een beetje woezie van alle pijnstilling maar geen pijn meer.

Morgenochtend mogen we tussen 11 en 12 bellen om te horen hoeveel bevruchtingen er zijn en dan vrijdag de terugplaatsing.

Nu nog lekker op de bankhangen, af en toe een paracetamolletje en me lekker laten verwennen door manlief.

Gisterochtend al weer vroeg in de auto naar Gent, ik kan er maar niet aan wennen. Gelukkig werden we in het UZ op tijd naar binnen geroepen bij onze gynaecologe. Ook zij was razend benieuwd of het nieuwe medicatieschema resultaat had opgeleverd. Ik zag al direct tijdens de echo dat dit het geval was. De follikels waren veel gelijkmatiger dan de vorige keer. Ze telde aan beide zijden ca. 7 follikels en na de meting bleek dat er 8 mee doen voor de punctie. Stiekem hoop ik dat er misschien nog 1 of 2 een groeispurtje maken maar 8 zou al een heel mooi resultaat zijn. Al hadden we de vorige keer ook 8 follikels en maar 3 eitjes.

Omdat ze toch nog twijfelde of ze woensdag of donderdag de punctie zouden doen moest ik nog even bloedprikken en aan de hand van de gevonden hormoonwaardes zou de beslissing genomen worden. En dat is dus woensdag geworden. Ik ben wel blij omdat ik zelf het idee heb dat we de vorige keer te lang doorgelopen hebben en sommige follikels al gesprongen waren.

Gisteravond om 23.30 u. de Pregnyl injectie gezet en vandaag rustig aan doen. Gelukkig hoefde gisteravond geen Menopur meer want daar ben ik echt behoorlijk misselijk van. Vanavond richting Gent, overnachten in een hotel en dan morgenochtend om 07.00 u. melden in het UZG.

Het wordt enorm spannend morgen en ik ben dan ook erg benieuwd hoeveel eitjes er gevonden worden.

Goh wat gaat het toch weer snel. Sinds afgelopen zaterdag spuit ik weer de Decapeptyl en sinds maandag de Menopur. Het spuiten zal nooit m'n favoriete hobby worden maar ik merk wel dat het steeds makkelijker gaat; ook het mengen van de Menopur gaat steeds sneller. Jammergenoeg blijven de bijwerkingen en heb ik er al weer aardig last van. Moe, misselijk, soms hoofdpijn, gevoelige buik etc etc maar ja, we houden het er maar op dat het voor het goede doel is.

Maandag moeten we vroeg in Gent zijn, om 08.40 worden we verwacht voor de 1e meting en ik ben echt reuze benieuwd of er follikels groeien en hoe ze er dit keer uit zien.

Afgelopen woensdag ben ik weer in het UZ Gent geweest. Jammergenoeg was het in onze eigen knutselronde niet raak en gaan we weer met het hele IVF circus starten.

Woensdagochtend moest ik om 10.15 in het Gentse zijn voor een start/uitgangsecho. De gynaecoloog kijkt dan of het baarmoederslijmvlies rustig en dun is en of er iets afwijkends op de eierstokken te zien is. Helaas was dat zo maar gelukkig wel dezelfde kant als de vorige keer. Het vreemde was alleen dat de vorige keer er niets is gezegd maar de gynaecologe nu vertelde dat ik toch eerst bloed moest laten prikken om te kijken of de vermoedelijke cyste hormonaal was of niet. Als het iets hormonaals zou zijn mocht ik niet starten en anders wel. Ik zou in de middag gebeld worden met de uitslag. In elk geval wel met de vroedvrouw het hele medicatieschema doorgesproken, de recepten meegekregen en de afspraak gemaakt voor de 1e folllikelmeting op 22 november.

Gelukkig werd ik in de middag teruggebeld met de mededeling dat alles ok is en dat we groen licht hebben om te starten.

Zaterdag 13 november gaat de eerste spuit met Decapeptyl er dan weer in. Al is het deze keer een halve spuit want ik ga een aangepast medicatieschema gebruiken om te proberen de follikels meer gelijkmatig te laten groeien. Normaal is het in Gent zo dat ik 1 week (7x) Decapeptyl spuit en dan stop en alleen nog doorga met de Menopur. Nu ga ik een halve dosering Decapeptyl gebruiken en blijf dit doorspuiten tot 2 avonden voor de punctie, als ook de Pregnyl spuit gezet wordt. Dit zou volgens de professor van de afdeling mogelijk het gewenste resultaat hebben. Spannend dus en we hopen dat ze gelijk gaat krijgen.

Het is al weer bijna een week terug dat we hebben gehoord dat ook deze 4e IVF behandeling weer niet gelukt is. Een enorme teleurstelling en weer dat enorme verdriet. Dat verdriet dat nu toch elke keer groter wordt omdat de klok door tikt en we eind dit jaar stoppen met behandelen. Dat houdt dan ook in dat onze kinderwens niet vervuld gaat worden en dat wij samen verder moeten. Daar ben ik niet bang voor, we zijn sterk en we kunnen zeker samen verder. Deze hele periode heeft ons ook alleen maar sterker gemaakt en nog dichter bij elkaar gebracht. Maar samen verder betekend dat er nooit een kindje papa en mama tegen ons zal zeggen en dat doet pijn. Enorm veel pijn. En dan ook nog het onbegrip in de omgeving. Tuurlijk weet ik dat je kinderen niet kunt ontlopen, dan zullen we op een onbewoond eiland moeten gaan zitten maar er zijn altijd momenten waarop je er even niet tegen kunt en dan hoop je dat er begrip is van je omgeving; jammergenoeg kan niet iedereen dat opbrengen. Gelukkig zijn er ook mensen in onze nabijheid die wel altijd een luisterend oor hebben en ik ben hier heel blij mee. Ook de meiden die ik via verschillende fora heb leren kennen (sommige in levende lijve) helpen me enorm om met alles om te gaan.